Constantijn Huygens
1596-1687
Loosduynen
Geen looser Duyn dan 't mijn, geen graselooser stof,
Oock op mijn krachtighste geen dorrer Nonnen-hof:
Noch lev' ick in den mond van gierig' ondervinders,
Die geen' verwonderingh en stellen voor mijn' kinders;
Danck hebb' Griet Floris kind, en 't vinnigh bedel-wijf,
Die heel den Almanack dé krielen uyt haer lijf,
En 't halve jaer na Jan, en 't halv' nae Lijs sagh noemen.
Men magh groot Amsteldam om 't jegenwoordigh roemen,
My viert men om dat was, soo doet men Roomen oock;
Dat was een schooner Vyer, maer wat verschilt de roock?
---
Loosduinen
Geen duin zo loos, geen helm zo dor en dof;
Zelfs als er iets ontsproot geen kaler nonnenhof,
Zo braak ben ik. Toch is het juist een kinderschaar
Waarin ik voortleef bij de vorser en de kunstenaar.
Dit dank ik Griet van Floris en het kwade bedelwijf1
Dat Griet een Jaar liet baren uit haar hooggeboren lijf.
De jongens heetten allen Jan, de meisjes waren Lijsjes.
Het grote Amsterdam looft men in hedendaagse wijsjes;
Mij viert men om vervlogen roem. Zo ging het Rome ook.
Al brandde haar vuur schoner, is het niet al dezelfde rook?
---
Volgens een oude sage verstootte Margariet, echtgenote van graaf Herman van Hennenberch en dochter van graaf Floris IV, een arme vrouw, die een tweeling op haar arm droeg, waarover de gravin verbaasd uitsprak, dat zo iets bij één man niet mocht voorkomen. De arme vrouw werd hierdoor verbolgen en wenste haar zoveel kinderen in één dracht toe als er dagen in het jaar waren. Op Goede Vrijdag 1276 kreeg Margariet volgens de sage inderdaad 365 kinderen, waarvan de jongens Johannes en de meisjes Elisabeth werden genoemd. De twee bekkens waarin de 365 kinderen gedoopt zouden zijn door Guido de Wijbisschop van Utrecht, worden nog in de abdijkerk te Loosduinen bewaard. Onder de bekkens is een bord geplaatst, waarop deze sage in het Latijn en in het Nederlands beschreven is.
Zie folder Huygens, Stedestemmen, rechterkolom.
Voor info over de auteur en het origineel:
http://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=huyg001