Dordrecht
In mijns gelijcken Schaer besit ick 't eerste woord;
Al waer 't mijn' waerde niet, dat geeft my mijn' geboort,
En 't planten van de kroon op onser Vooghden hoeden.
Doe sat ick in de kley, die oock mijn' bueren voedden:
Sints heeft mij eene nacht Venetien gemaeckt,
En all' mijn' wandelingh in handeling gestaeckt.
Maer of de Spaensche keel na mijne Stapel-mosten,
Na mijn' Munt dorsten dorst; het soud' haer 't swemmen kosten,
Dat 's menigh natten voet, en waeter in haer' Wijn:
Is 't niet de Land-scha waerd soo veil begracht te zijn?
---
Dordrecht
Onder gelijken zal ik als eerste blijven spreken,
Mijn dalende gewicht mag dit geboorterecht niet breken.
Ik dank het aan een Graaf wiens Kroon ik, zonder jokken,
Destijds, het voortouw nemend, deze klei uit heb getrokken.
Sindsdien ben ik door springvloed in Venetië verkeerd,
Heeft één nacht mij het boeren af, de handel aangeleerd.
Maar zou de jolige Spanjool, verhit nog door mijn Most,
Ook dorsten naar mijn Munt, weet wat hem zwemmen kost:
Meer dan zijn natte kleren, meer dan het water in zijn Wijn.
Zou het verdronken land aldus niet toch mijn bolwerk zijn?
-
Voor al uw vragen de auteur en het origineel betreffende:
http://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=huyg001