Delf
'k Ben tweemael dat ick ben, sints dat ick 't eenmael was,
En eens mijn' mueren heb sien wentelen in d'as:
Maer danck hebb' 't Vaege-vyer; ick bend'er door geresen,
Mijn selven dubbel waerd; Het overkoolde wesen
En komt my niet van daer; soo moet de kuype sien
Die Vriend en Vreemdelingh moet laeven en bezi'en.
'k Heb grooten Wilm gehuist, soo lang 't de Moorder dooghde,
Die my en mijn' gebuert verraderlick ontvooghde;
Maer, Spagnen, 't baett' u niet, ick heb de scha geboet,
En voor alsulcken Vaer alsulcken Soôn gevoedt.
---
Delft
In tweevoud ben ik, wat ik ooit in eenvoud was:
Een grote brand legde mijn oudste muren in de as.
Geprezen zij dit vagevuur. Het heeft mij opgericht,
Mijn aanschijn naar het licht. Het roet op dit gezicht,
Is vele jaren jonger. Ik dank het aan de brouwerijen
Die vriend en vreemdeling met gerstenat vermeien.
Mijn Prins was ik een Burg tot Gerards, die verrader,
Ons en de Vrijheid boos gezind, beroofde van een Vader.
Maar, Spanje, wacht en bid, uw dagen zijn geteld.
Gij sloeg het lam? Zijn leeuw bracht ik in het veld.
Zie voor Huygens en de uitvoerige notities bij het
origineel:
http://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=huyg001