Constantijn Huygens
1596-1687

Alckmaer

't Was Al Meer daer ick sta, en nu is 't vry al meer;
Soo haest Verone viel be-erfden ick haer' eer,
En groeyden uyt haer Ass, tot dat ick oock eens Ass werd,
En wederom verrees, en dubbel wel te pas werd.
Sints seght de Vreemdelingh die op mijn' waerde lett,
Waer isser eene meer soo suyver en soo vett?
Dat sagh de Spaensche Wolf, die na mijn' adren dorste,
Doe noch het Haerlemsch bloed sijn' aderen uyt borste;
Maer, eere zy den God die 't hooge boos verworpt,
Hy weêck, en hadd' es meer gespogen dan geslorpt.

Aantekingen Huygens in de marge

regel 1: Van 21 Meeren die daer rondom lagen seght men den naem gekomen te zijn.
regel 10: 1573.
--- 

Alkmaar

Waar het al meer was, werd ik al meer en meer;
Verleende er vergane glorie glorieuze wederkeer.
Verrezen op Verone’s as, werd ik later zelve as,
Om weder te herrijzen, nogmaals beter dan ik was.
De vreemde die mijn waarde schat, beaamt het:
“Geen stad zo rijk bevleesd, zo weelderig en vet."
Dit zag de Spaanse wolf die al dorstte naar mijn bloed,
Terwijl hij nog het hart vrat uit het Haarlemse gemoed.
Maar, dank aan Hem die hoogmoed in de val laat lopen,
Hij deinsde af en heeft meer bloed gespogen dan gezopen.

---